گل نرگس

ما ز چاه آب می خوریم           دریا حسادت می کند

امروز صبح این شعر را که پشت یک ماشین نوشته شده بود ، دیدم در راه فکر کردم این شعر مصداق آدمهایی است که خداوند دریایی از نعمت به آنها داده ولی به کوچکترین  مسائل زندگی دیگران توجه وحسادت می کنند و افسوس می خوردند.  از قول یک فیلسوف خواندم که اگر یک انسان  بخواهد به شناخت خود بپردازد به هزار سال زمان نیاز دارد . در حالیکه ما در این عمر کوتاه همواره در حال سیرو سلوک در زندگی دیگران هستیم بطوریکه حتی حقوق دریافتی همسایه خاله امان را می دانیم و فکر می کنیم از کجا آورده چطور خرج  می کند و چقدر برایش می ماند و خوش به حالش ، اما حاضر نیستم دقایقی از روز را به اینکه خداوند به خودمان چه نعمت هایی داده اختصاص دهیم .

نتیجه این تنگی نظر جز این نیست که در این دنیا همواره اندوه داشته باشیم و غصه بخوریم که دیگران وضع بهتری نسبت به ما دارند.