در مورد مأموریت ویژه خودمان نسبت به دیگران  که در قسمتهای قبل در آن صبحت کردم  ، باید بگویم نقش دیگران هم در زندگی ما همین است یعنی آنها هم نسبت ما مأموریت دارند. در زندگی ما افراد مختلفی وجود دارند افرادی که کوتاه مدت و بلند مدت در زندگی ما هستند ، درنقش پدر ، مادر ،همسر ، فرزند ، همکار، معلم و یا دوست و..... هستند ، و کسانی که  چه بخواهیم یا نخواهیم  در زندگی ما هستند و باید ساعاتی را با آنها زندگی کنیم . هرکسی به هر شکل و مقطعی که در زندگی ما است پیامی برای ما دارد. ما نباید به حضور آدمها در زندگی مان سر سری نگاه کنیم . باید بیندیشیم که چرا این فرد در زندگی من است و چه پیامی برای من دارد . مثلا من در جایی خواندم « که اگر  صفتی را در کسی دوست نداریم و ما را ناراحت می کندآن صفت را خودمان هم داریم ولی چون نمی توانیم عیب های خود را ببینم خداوند آن فرد را با آن ویژگی در مسیر راه ما قرار میدهد تا زشتی  اعمال خود را ببینیم و آن را رفع نماییم و اگر صفتی خوبی را در کسی می بینیم و آنرا دوست داریم یعنی اینکه آن صفت را خودمان هم داریم و باید آنرا رشد دهیم . » یا حضور شان  ما را صبور یا شاد می کند . حضور بعضی ها شاید فقط خیر و برکت در زندگی ما داشته باشد بدون اینکه ما متوجه باشیم . آخر کلام حضور هیچکس در زندگی بی دلیل نیست .