همه ما میدانیم که صبر یکی از اصول اخلاقی در دین ما است و یک ویژگی خوب انسان اخلاقمند است و همه میدانیم که خداوند می فرمایند " خداوند صابران را دوست دارد " و چه زیباتر از آنکه خداوند بگویید من شما را دوست دارم .

اما اغلب ما بین صبر وتحمل را فرق نمی گذاریم و هر جایی که به اصطلاح کم می آوریم می گوییم خداخواسته ودارم صبر می کنم . نمیدانیم کجا باید صبر کنیم و کجا نباید حتی لحظه ای صبرنمائیم . میتوانم اینطور برایتان مثال بزنم که اگر پایه یک میز روی پای شما قرار بگیرد چه کار می کنید؟ صبر می کنید یعنی نه کمک می خواهید نه تلاشی برای کنار رفتن پایه میز می کنید و می گذارید به پایتان همچنان آسیب برسد ومی گویید هر وقت خدا خواست پایه میز از روی پای من کنار می رود . یا اینکه تلاش خودتان  را می کنید و اگر پایه میز سنگین بود از دیگران کمک می خواهید ! خوب صبر در مسائل زندگی هم همینطور است وقتی به مشکلی در زندگی بر خوردیم باید به فکر راه چاره باشیم و تلاش کنیم وتحقیق کنیم چطور می توانیم این مسئله را حل کنیم و بعد اگر نتوانستیم از دیگران کمک بخواهیم اگر نشد و گره کارمان با صبر و حوصله و گذشت زمان حل می شود آنوقت با آرامش باید توکل به خدا کنیم و صبر نماییم که منجربه بزرگی ورشد روح مان می شود. اما اغلب تحمل برخی مسائل را صبر می نامیم که باعث آزار روحمان شده مثل تحمل آدمهایی که به ما انرژِی منفی می دهند و تحمل شغلی که دوست نداریم ، رفتار نامناسب اطرافیان با ما، بیماری ، فقر و نهایتاً هر عاملی که به مرور زمان دچار بیماری روحی و کم حوصلگی ما می شود.  چه فرصت هایی که ما به نام صبر ازدست میدهیم !!!!