حضرت آدم علیه السلام به تضرع و زاری به مقام مناجات برآمده وعرضه داشت

 پروردگارا ابلیس را مسلط فرمودی بر ذریه من که درتمام عروق و اعماق آنها مثل

 خون جریان نماید و آنها را وسوسه واغوا کند آیا درعوض به من و اولادم  چه

 مرحمت میفرمایی جواب آمد که حسنه وعمل نیک تو و آنها را ده مقابل عوض

 میدهم وعمل بد را بیش از یکی ثبت وعقاب نمی کنم .

آدم عرضه بارالهای بیشتر لطف فرما ، جواب آمد که توبه گنه کاران را قبول می کنم

 تا قبل از زمانی که روح به حلق آنها در وقت مردن برسد.

آدم  عرضه داشت الهی بیشتر احسان کن جواب آمد که هرکس را بخواهم میامرزم

 و ازچیزی پروا ندارم و هیچ کس حق معارضه با من ندارد .

آدم شکرگزاری نموده وعرضه داشت بس است مرا وذریه مرا این اندازه عنایت

 ولطف تو.

پس از آن از مصدر جلال الهی امر شد به ملائکه که تخت و هودج آدم و حوا را

 حمل نموده و داخل بهشت نمایند پس  ملائکه آن دوبزرگوار را با کمال احترام به

 ملا اعلا حمل نموده و وارد بهشت نمودند و درقصور بهشتی آنها را جای دادند و

 از مصدر جلال الهی به آنها وحی رسید که تمام نعمتهای بهشت را برای شما حلال

 و مباح نمودم و از هرجا و هر چه میل داریدتناول نمایید مگر درخت خلد را و نباید

 از آن درخت چیزی بخورید  پس ابلیس از این قصه باخبر و مسرور شد و امیدوار

 گشت که از این راه بتواند آنها را اغوا نماید که معصیت کنند پس مدت زمانی آن

 پدر ومادر کل بشر در نعمتهای بهشتی خوش ومتنعم بودند وابلیس لعین درکمین

انتظار فرصت میکشید که شاید بدین وسیله بتواند برای گمراه کردن آنها وارد بهشت

 شود .  

منبع : زندگانی پیامبران به قلم علامه دانشمند آیت الله لواسانی نجفی