شاید در اطراف خود افرادی را دیده باشید که  تا ساعتها در محل کار میمانند و اگر بقول اینجانب چیزی به ایشان نگویند در همانجا هم می خوابند اصلا دلشان نمی خواهد منزل بروند. افرادی که به سختی کار می کنند و به خودشان  نمی پردازند . به گفته دکتر میثاق (روانشناس حاذق و معلم اخلاق ) این افراد ظرف درون خود را رشد نداده اند وفقط به رشد بیرونی پرداخته اند ، همه زندگی ایشان میزشان هست . این افراد دچار بیماری شغل زدگی هستند و به پوچی رسیده اند . یعنی اگر شغل شان را از آنها بگیرند ، میزشان را بگیرند دچار افسردگی می شوند . آنها حتی یک روز هم نمی توانند در خانه بمانند . جوانها باید بدانند در جوانی باید کار کرد و به فکر روزهای پیری بود اما نه آنقدر که زندگی شخصی و پرداختن به خود را از دست بدهند. از امام صادق (ع ) روایت شده  زندگی خود را به سه بخش تقسیم کنید کار و تفریح وزندگی شخصی و استراحت  یعنی کار کردن فقط هشت ساعت . از روزهای جوانی باید به رشد درونی هم پرداخت تا در روزهای پیری چیزی برای ارائه به خود ، خانواده و دنیا داشته باشیم .

 به خدا اطمینان داشته باشیم روزی مقرر است لازم نیست همه زندگی خود را فقط روی کار بگذاریم .  به علایق به استعدادها  وانس با خانواده هم بپردازیم . نمیدانم این افراد شغل زده واقعا کی میخواهندزندگی کنند .  برای همه ایشان دعا می کنیم.