گل نرگس

خواهر عزیزم درخواست افکار هری پاتری کردند و من هم از این پیشنهادشان استقبال کرده و به بیان یک بارش فکر البته از نوع اداری آن در مورد همه جای ایران سرای من است  می پردازم .

فرض کنیم یک وزراتخانه به نام وزارت « کشف استعدادوعلاقمندی  – تأمین نیروی انسانی ادارات »   تشکیل می شدو همه  وزارتخانه ها و سازمانها زیر نظر این وزارتخانه تأمین نیرو می شدند.  شعار این وزارتخانه هم  توجه ویژه به تفاوت های فردی انسانها که مهمترین بخش بهره وری از نیروی انسانی است قرار می گرفت . بدین صورت که  افراد از زمانی که به دنیا می آیند در این وزارتخانه یک پرونده تشکیل می دادند و در هر مقطع از تحصیل مورد ارزشیابی هوشی – خلاقیت – علاقمندی و استعداد قرار می گرفتند  واز همان اول طبق استعداد وعلاقه مندی تعیین  رشته شده و آموزش می دیدند . افراد ملزم می شدند هر گونه تغییرات خانوادگی و شرایط روحی و روانی خود را گزارش کنند . چارت سازمانی این وزارتخانه براساس  تک تک افراد تعریف می شد مثلا آقای فلانی فردی دارای ثبات شخصیت – باحوصله -مهربان – صبور -  عاشق نسل جوان -  قدرت بیان و انتقال اطلاعات بالا –  انسانی با ویژگی های معنوی -  خستگی ناپذیر و....... به دانشگاه برای استادی یا معلمی یا کاری که این ویژگی ها را می طلبد معرفی می شد. یا برعکس  کسی که ثبات شخصیتی لازم را ندارد و هنوز به نقطه ای  نرسیده که با تعریف کسی خوشحال نشود و با انتقادکسی هم بهم نریزد نمی تواند رئیس یک قسمت باشدچون به سازمان ضربه می زند . روحیه چاپلوسی را رواج می دهد. یا یک مدیر باید قدرت تسلط کافی بر امور را داشته باشد دارای جسارت بالا - اهل ریسک و شجاعت لازم باشد و اهل مادیات نباشد .  در آخر موقع انتخاب شغل به افراد یک گواهینامه  داده می شد که ریز خلقیات و استعدادو علاقمندی  و آموزش و تحصیلات  در آن درج شده و چند گزینه به فرد معرفی می شد که براساس شرایط خود یکی از مشاغل را انتخاب نماید.

حقوق افراد نیز می بایست براساس توانمندی خلاقیت  تحصیلات و شایستگی فردی داده شود ونیازی نباشد که فردی بخاطر تغییر پایه حقوق بازنشستگی خود سازمانش را تغییر دهد . یعنی این فرد هرکجا برود همان حقوق را دریافت کند . البته گواهی نامه مزبور به درد ازدواج هم میخورد چون خلقیات وروحیات افراد در آن درج شده و از طرف یک وزارتخانه معتبر تاییدشده. آن وقت گلستانی می شد و خبری هم از فرار مغزها نبود.

از بین بردن یک استعداد یعنی خیانت نه به یک نسل بلکه  به بشریت .