گل نرگس

اگر بفهمیم که واقعا تنها هستیم می آمدیم سراغ خودمان و نقاط قوت وضعف خودمان محل توجه مان می شد . مانع بودنهای خودمان برای خودمان و ممد بودنهای خودمان برای خودمان . اینکه  نمی فهمیم هر بیم وامیدی که هست فقط معطوف به خودمان است باعث میشود که دیگران را ببینیم .

اما اگر روزی بفهمیم که در جمع تنهایان هستیم ( به تعبیر کانت و پیتر الواکر) ما جمعیت نیستم . یعنی الان تعدادی انسانهای تنها هستیم که دور هم نشسته ایم .فکر نکنید وقتی که کنار هم می نشینیم این تنهایی زایل می شود این تنهایی عمیق است . همه شش میلیارد انسان هم که زیر یک سقف بنشینند تنها هستند و فقط فقط جمع تنهایان هستیم .

خداوند در حدیث قدسی می فرمایند :

اگر میخواهی مرا در قیامت در خطیره القدس ملاقات کنی در دنیا همیشه غریب و تنها باش مانند پرنده ای که در سرزمین خشک پرواز می کند و از برگهای درختان و میوه های آنها می خورد و وقتی که شب می رسد به آشیان خود می رود و بواسطه مانوس شدن با من با سایر پرندگان انس نمی گیرد و از همه مردم هم می ترسد.